با
گذر
ازخیابانهای
شهر میانه شاهد مشکلات شهری که نمایندگان آن در مورد مردمش معتقد هستند که آنها بسیار نجیبند و اگر برخی مشکلات (نظیر چالههای عمیق خیابانی) که در این
شهر وجود دارد در شهر دیگری مثل مراغه وجود میداشت مردمش اعتراضهای مکرر و زیادی میکردند...
اما این «نجابت» و به قولی کمحرفی
ناشی از آن چه که کمرویی و در مواردی داشتن روحیه «بی خیال» مردم میانه عنوان میشود تاکنون به ضرر مردم بوده است و به نفع دیگران!
از
سوی دیگر روحیهی پایین مشارکت مردم در حل مشکلات، که گاهی از آن به «نجابت» تعبیر میشود، باعث شده است تا
دامنهی این مشکلات گسترش یابد و هر روز شاهد تولد معضل دیگری هستیم.
اینکه
بخواهیم بار مشکلات موجود شهرستان میانه را بر دوش مسوولان بیندازیم ، کمی
دور از انصاف است.
ظاهرا
مردم نسبت به مشکلات بیتفاوت شدهاند و حاضرند معضلات و مسائل شهری را به دوش
کشند، اما اعتراضی به مسوولان محترم برای بهبود وضعیت نکنند.(شاید آموزشی در این
باره ندیده باشند و از حقوق خود بی اطلاعند)
چاله
ها و چاه های کوچه و خیابانها را میبینند، برخی اشتباهات، کمکاری و ضعف مدیریت
مسوولان و مجریان شهری را نظاره میکنند، دریاچهها و دریاهای شهری! پس از هر بارندگی را طی میکنند،
اما اعتراضی به وضعیت موجود نميکنند.
فقط
هر چهار سال یکبار، آن هم در انتخابات شورا های شهر و مجلس همه با هم متحد می شوند
و علیه خائنین، انحصار موجود، عملکرد غلط مسوولان قبلی جبهه گیری می کنند و پس ازانتخابات،
هر کس دنبال کار خود می رود و میانه با مشکلاتش را رها می کنند. (گویی با اتمام
انتخابات، مشکلات میانه نیز تمام می شود)
گویی
مردم نیز به این وضع عادت کردهاند و دیگر اعتراضی به وضعیت موجود ندارند. موردی
که به غلط از آن به "نجابت مردم میانه" تعبیر میشود و از آن سوء استفاده های فراوان می شود.
در
این میان بزرگان، نخبگان و صاحبنظران نیز به پیروی از مردم، نسبت به مشکلات میانه
سکوت اختیار کرده اند و حاضر به شکستن این سکوت نیستند.
روحیهی پرسشگری، انتقاد و اعتراض
به مشکلات شهری و پاسخگویی به مشکلات مطروحه، حلقهی مفقود شده ای است که در
بسیاری از مواقع، باعث ادامه مشکلات شهر میانه شده است.
روزهای
بعد از بارندگی در شهر و افزایش مشکلات عبور و مرور شهروندان و بیتفاوتی آنها نسبت به
این قضایا، نمونه بارزی است که همیشه به چشم میخورد و همین روحیه باعث شده است تا
مشکلات شهری هر روز بیشتر از قبل شود.
اما
هر چه باشد، نباید نقش مطبوعات محلی میانه در این زمینه را نادیده گرفت .
بیان مشکلات عدیده شهر،ارایه
راهکارهایی برای خروج از این وضعیت وتحلیل و نقد برخی راهکارهای نامناسب وغیر
کارشناسی مسوولان برای رفع مشکلات شهری، حداقل وظیفه ایست که مطبوعات در این میان
بر
عهده دارند.
وجود
مطبوعات غیر وابسته و مستقل، به عنوان حلقه های وا سط میان مردم و مسوولان و
انعکاس روشن مشکلات شهر، میتواند کمک شایانی به بهبود اوضاع شهر میانه داشته باشد.
ضمن
آنکه نشریات و رسانههای محلی میتوانند وظایف و حقوق شهروندی را به مردم یادآوری کنند و روحیهی انتقاد و اعتراض به بر طرف نشدن
مشکلات را از طریق راههای منطقی و غیر افراطی را تقویت کنند.
در
گذشته قافلان تلاش هایی را در این زمینه داشته و امروز، میانه امروز، نقش بسزایی
در این امر می تواند ایفا کند. ما از این نقش به عنوان وظیفه و رسالت اصلی رسانه
های مستقل میانه تعبیر می کنیم. وظیفه ای که کوتاهی در آن باعث حرکت رو به عقب
میانه خواهد شد.
***
قرار
است دراین شهر زندگی کنیم و آن را به نسلهای بعد تحویل دهیم و قاعدتا کوتاهی ما در رفع
مشکلات فعلی آن، از دید نسلهای آینده پنهان نخواهد ماند. بنابراین وظیفهی همهی
مسوولان، کارشناسان، صاحبنظران ، شهروندان و نشریات است تا حداکثر تلاش خود را برای رفع مشکلات شهر میانه
که قدمت تاریخی و فرهنگی آن را از قلعه دختر و سایر میراث فرهنگی آن میتوان حدس زد بهکار گیرند